van thuis naar thuis
22 december vertrokken met het vliegtuig vanaf Tenerife naar Amsterdam. Van daar met de trein naar Middelburg. In de trein vraag ik keurig in engels of iemand zijn tas aan de kant wil schuiven, zodat ik er ook nog bij kan. Pas als ik zit, realiseer ik me, dat ik dat gewoon in het Nederlands had mogen doen!
Na 2 uur rijden bereik ik station Middelburg. Ik stap uit, en zie ze staan, net iets voor ze mij zien. Met spandoek, tekeningen, en vooral stralende gezichten! Heerlijk om iedereen weer te zien! Wat is het een zegen om een familie te hebben waar je altijd welkom bent, vrienden die elke keer weer voor je klaar staan, ook al ben je er meestal niet!
En dan volgen 2 weken vol bezoekjes en afspraken, die stuk voor stuk genieten waren.
Wat weer speciaal was voor me? Gezellig eten aan een tafel met het eten in pannen voor je neus.
Winkelen, wat een hoop mooie dingen liggen er in elke winkel naar je te knipogen! Met prijzen waar je ook even aan moet wennen, maar toch. Etalages zijn gewoon een lust om naar te kijken alleen al!
Psalmen zingen in de kerk, waar ik echt van kan genieten! Daarnaast vallen ook alle tradities die we in kerk hebben veel meer op, en waarbij soms de vraag rees: sinds wanneer zijn die regels/afspraken gekomen, en waarom hebben we die? Zijn ze zo gegroeid in al die jaren, of zit er ook nog een Bijbelse reden achter? Zijn ze echt zo belangrijk, of blijft alles onveranderd omdat dat zo'n heerlijk 'thuisgevoel' geeft?
Ook thuis merk ik het. Vaste routines, gewoontes die gewoon nooit lijken te veranderen. Kleine dingen die in elk gezin weer net dat beetje anders zijn. Sommige zou je willen veranderen, veel andere genoot ik van, omdat ze goed zijn, en thuis 'thuis' maken. De plek waar je weet wat je kunt verwachten.
Genieten natuurlijk van mijn neef en nichtjes, die me zelfs al samen ontbijt op bed konden brengen! En die lekkere knuffels en plakzoenen krijgen op de manier die alleen neefjes en nichtjes kennen!
Het voelde weer speciaal om er alleen op uit te kunnen gaan. Met de fiets en met OV. Geen 15 min. of langer wachten op een taxi, zoals in Liberia! (en ook het zweet is ver te zoeken!) Heeft een trein 10 min. vertraging dan wordt de reden netjes uitgelegd, En elke stap die ons weer naar vooruitgang brengt wordt meegedeelt, als een excuus voor het grote ongemak! Geen onzekerheden. (Ik was wellicht de enige die stilletjes genoot.)
Heerlijk om onder 2 lagen dekens te kruipen, en wakker worden met licht in mijn kamer! (meestal was ik niet wakker voor het licht werd, eerlijk is eerlijk.)
Zo vlogen 2 weken om, en moest ik weer inpakken om naar warmere oorden te vliegen. 'k Had er weinig zin in eerlijk gezegd.'k Was alweer een beetje gewend thuis, en dan weer afscheid moeten nemen, dat blijft gewoon iets wat niet echt leuk is. Maar het afscheid kwam, en viel uiteindelijk toch nog wel mee. Al heb ik altijd een moment ergens midden op het vliegveld, dat ik me even heel erg eenzaam voel. Soort niemandsland, tussen 2 werelden in. Bidden helpt, ook dan. (Oh ja, ik ben nooit alleen, er is er altijd 1 die precies weet waar ik ben en hoe ik me voel.)
Vliegen heb ik eigenlijk ook een hekel aan. Met een paar honderd man in een koker gestopt worden, en dan hang je dan een paar uur tussen hemel en aarde, je kunt geen kant op! De tijd maar besteed om een half boek uit te lezen dit keer. En ik heb kunnen genieten van een paar bijzonder mooie vergezichten: Vlak voor Tenerife verdween de zon achter het wolkendek waar we boven vlogen. Echter de zee die ik door het wolkendek heen kon zien was nog helemaal verlicht! Gouden rand om de wolken, en dan rijst ineens een grote driehoek rechts voor ons op uit het wolkendek; De vulkaan van Tenerife! Schitterend moment, en als we even later door de wolken heenduiken voor de landing zie ik de africa mercy liggen in de haven. Uiteindelijk is vliegen dus helemaal geen drama, waar doen we soms toch moeilijk over?
Terwijl ik naar bordjes zoek voor de bus naar het schip, tikt ineens Anton mij op de schouder: wilde je meerijden?' Helemaal ongevraagd, komt hij me spontaan ophalen! Dat is toch wel een beetje thuiskomen. Bij het schip aangekomen worden mijn koffers en tassen overgenomen door wat vrienden. De meesten die ik tegenkom die eerste paar dagen, verwelkomen me met een warme omhelzing, en opmerkingen als: you're back! We hebben je gemist, goed je weer te zien! Wat voelt meer thuis dan zo verwelkomd te worden? Het zijn de kleine dingen die het doen! Het eerste wat ik heb gedaan is dan ook mijn tassen in een hoek zetten, en eerst een bak koffie halen!! Geen betere plek dan thuis.... Op thuis na dan ;-).
Weer met frisse moed de komende maanden in!