wederwaardigheden aan boord

Zomaar wat dingetjes die mijn dagen aan boord vullen…

Lekker temperatuurtje!

De laatste weken heb ik nogal opstartproblemen. Moeilijk uit bed komen, waar mijn raamloosheid een van de oorzaken van is denk ik. Soms is het zo makkelijk om te kijken wat je allemaal niet hebt, ipv wat je allemaal wel hebt! Vergeten jullie niet blij te zijn met de ramen in je kamer(s)? Te weten hoe de wereld buiten er vandaag uit ziet? Hoewel, voor de meesten is het waarschijnlijk net zo goed donker als ze de gordijnen open doen! En doe je de ramen niet heerlijk open om lekker frisse lucht binnen te laten stromen, omdat het steenkoud is! Het is hier 39 graden overdag buiten, en ik begin het bijna lekker te vinden. Vanmiddag met de fiets weg geweest, en ’t viel me op dat ik het heerlijk weer vond, ‘fris’ briesje, ik denk dat het niet koeler was dan 25 graden, maar het voelde voor mij alsof het zo’n lekkere warme lentedag was! Dat wordt wat als ik 22 december uitstap op Schiphol!! Dank U Heer, voor het warme weer!

 Fire drill

Brandoefening hebben we elke 2 weken. De laatste in the haventraining was wat bijzonder. Het alarm ging af als normaal, collega reageert via de radio om duty officer in te lichten. Ineens komt de rook bij ons vanonder het bureaublad! Erg maf, staan we dan in de rook, terwijl receptie normaal het meldingspunt wordt voor controle of alle crew aanwezig is. Het hele station moest dus verhuizen naar een ‘veillige plek’. Afijn, was weer eens wat actie onder werktijd! Dikke pret, vooral omdat we nogal wat nieuwe receptionisten hebben, die nogal makkelijk in de stress schieten als het niet volgens de regels kan gaan. Maar we waren weer goed bezig, complimenten van de captain gekregen.

Vanaf vorige week hebben we ‘op zee-brandoefening’. Elke donderdag tot we gaan varen. Voor mij houdt dat in dat ik naar deck 8 mag rennen, naar de brug. En de laatste drill schijnt 5 uur ’s ochtends te zijn. Dat is 5 trappen naar boven rennen! De eerste keer oefenen ging al behoorlijk goed, iedereen staat dan met zijn reddingsvest bij de sloepen, mondje dicht, wachtend op verdere orders. Ik sta op de brug met wat collega’s dan namen te inventariseren van crew die afwezig zijn, zodat we die evt. kunnen gaan zoeken. Is iedereen gemusterd, dan ga ik ook met mijn vest aan in de rij staan. Oefenen is leuk, zolang het maar niet echt is!

 

Goede gesprekken en een luisterend oor gaan niet samen..

Zo af en toe heb ik van die gefrustreerde momenten. Onder andere om het feit dat er vrijwel geen zinnige persoonlijke gesprekken te voeren zijn.. Voorbeeld: ik heb nachtdienst. Het is 1 uur ’s nachts, Machiel is ook nog op, en we hebben net een interessant gesprek, waaronder onze reiservaringen de afgelopen jaren. Wereldkaart opgezocht, en reisverhalen borrelen boven. Daar komt iemand langs om even te vertellen dat ze een mail heeft gekregen van haar vriendin, met minder goed nieuws, blablabla. Ze moet even haar verhaal kwijt. Ja, dat hebben we allemaal wel eens toch? Maar ’t is bedtijd, dus ze gaat maar eens. Ja, weltrusten. (kunnen wij ons gesprek ook weer voortzetten.) 2 zinnen verder: Hallo!! Een verveelde vrouwelijke crewmember komt langs. Ze heeft honger, wil de keukensleutel. Maar de sleutel blijkt de inleiding van een gesprek over dansles die ze wil geven.(ga toch om je eten, zag je niet dat wij een gesprek hebben?!). Eindelijk is de dansstory afgelopen, we gaan verder met de reis door Zuid-Afrika. 10 zinnen verder, daar komt collega-receptioniste aan. “Ik ga zo naar bed, wil je nog even naar de wc?” ”Nee hoor, maar ik moet wel bijna naar de wc van alle mensen die zelfs ’s nachts blijven praten tegen me!!” Natuurlijk zeg je dat niet, juist lief dat ze aan me dacht.. Ook zij weer haar verhaal over de belevenissen van de afgelopen dag bij receptie. We reageren erreg gematigd, niet te diep doorvragen, des te eerder zijn mensen hun verhaal kwijt dan en kunnen naar bed, met een leeg hoofd, want alle belevenissen liggen op de balie bij receptie.

Ook de receptionist gaat weg. De andere receptionist, die er ook bij is gekomen tijdens het ‘wat heb je gedaan vandaag-gesprek’, gaat zwemmerswacht doen (we gaan bijna weg, dus nu krijg je de figuren die proberen aan boord te komen als verstekeling, of een last-minute-besteling doen. Vandaar dat er nu vrijwilligers elk uur wachtlopen ’s nachts.)

We beginnen weer aan ons gesprek, ogen star op de landkaart op het computerscherm, dan snappen de mensen dat we het druk hebben misschien…. “Reception, this is swimmerswatch, radiocheck!” Ja, luid en duidelijk, over (en hou je snuit)… Met een diepe zucht vervolgen we onze reis op het beeldscherm, en warempel, daar komt de meid van het dansverhaal weer terug! Ze heeft haar eten gehaald, en zegt dat ze zich verveelt… we kunnen het allebei gewoon niet meer opbrengen, om haar dan maar bezig te houden!! Onze ogen star op het scherm, geven we een vaag ‘oh, das ook vervelend, wij zijn net iets aan elkaar aan ’t vertellen’. Snapt ze’t? Nee.. Ze probeert door een pen op ons te mikken aandacht te krijgen, maar we zijn nu echt star op het scherm gericht… Ook dat helpt niet, sommige mensen hebben echt een bord voor de kop! Dan maar op een wat botte manier, ze loopt niet zo blij weg. Sorry hoor.. Nu is het afgelopen, ik pak een papier en schrijf op: wij hebben een goed gesprek, kom terug over 10 minuten. In noodgevallen, gebruik gebarentaal.

1 minuut later… Daar komt Saskia, onze vriendin en nachtzuster!! Ze ziet het papier, maait het aan de kant: “nou ja, wat is dat weer voor gekheid?” Saskia is een vriendin… maar ze is net die laatste druppel! Sorry Sas, dat we wat raar reageren op je komst.  

We hebben onze reisverhalen nog kunnen afmaken hoor… met enige Afrikaanse vertraging. Relatie gaat tenslotte boven prestatie hier!

(bedankt dat ik even mijn hart mocht luchten. Hoop niet dat je ook net een goed gesprek had toen ik op het scherm verscheen. ;-) )