Bij A&M
Maandag kwam Marian aan boord voor een paar uur. Afgesproken dat ik met haar naar Anneke zou rijden, omdat hun huis op de route ligt naar Mariannes huis. Ik zal dan een nacht logeren bij Anneke. Ik stel voor dat ze even mee gaat, om Anneke te leren kennen. Vindt ze goed, en wat een geluk: we kunnen meerijden met Lawrence, die net naar de stad moet. 't Is ongelooflijk druk, zonder hem hadden we een uur op een taxi moeten wachten!
Anneke zit te knippen voor het kerstprogramma. Dan is het weer club voor 2000 kinderen! In verschillende plaatsen in de stad, en door verschillende clubleiders, maar zij doet het voorbereidende werk. Goed om dan op tijd te beginnen!
Na een uurtje gaat Marian naar huis, maar ze is altijd welkom bij Anneke! Dat knoopt ze in haar oren! Ik loop even mee naar de weg, waar we vervolgens een half uur moeten wachten om een taxi te krijgen. 't Is dringen, en we zijn blijkbaar net iets te netjes om als eerste een taxi in te duiken. Weer maar een paar knijpsinaasappels gekocht, 3 voor 20 dollar, wat neerkomt op $0,50.
De middag verder knippend en pratend doorgebracht. 't Wachten is op Mambu die met zijn motor weg is. Er komen wat kinderen. Ik heb net weer een alfabet meegenomen voor de afterschool-class, en er een memory van gemaakt.
Ik pak de kaarten, en begin te oefenen. Junior gaat helemaal niet naar school, die staat er stilletjes bij. Differentiatie nodig! De grote kinderen zeggen de letter, de kleintjes welk plaatje erbij hoort. En dan zie je weer hoe zelfs plaatjes hier nog schaars zijn. Een giraf als olifant benoemen, een tijger kan ook een zebra zijn als zijn vacht heel licht is op het plaatje. Maar samen kunnen ze het steeds beter. En dan komt Wily er ook aan. Willy is doof, en gaat naar de dovenschool in town. Maar niemand kan de gebarentaal thuis. Kan hij wel met zijn dove klasgenootjes praten, maar in de wijk en thuis snapt niemand zijn rare klanken. Maar met dit alfabet kan zelfs hij meedoen! Ik hou de plaat omhoog, terwijl de grote jongens de letter zeggen, laat Willy het gebaar voor die letter zien. Die ik dan zo goed mogelijk na doe. Geweldig, na een poosje zie je alle kinderen meedoen met hun handen. Rare Willy wordt ineens een interessante Willy! Ik pak het memoryspel. Bij de A moet je de appel zoeken, bij de B een banaan, enz. Ik kies de 10 makkelijkste letters uit, daar zitten we dan. En Willy kan weer meedoen! De kleine kinderen pakken eerst een letter, dan moeten de grote kinderen zeggen welk plaatje erbij hoort. He, wat is dat genieten zeg! Ineens een bliksemflits en donderklap, het begint te stortregenen. Maar wij zitten onder het afdak te spelen hoor! Even later komen de jongens van de voetbal er ook bij, voor het donker wordt dan nog een ander spel: pimpampet: 1 letter omdraaien en wie het eerst een woord weet, krijgt de letter. Dan is het echt tijd om naar huis jongens, 't wordt al donker! Van Anneke hoor ik dat dit de eerste keer is dat ze Willy samen heeft zien spelen met de andere kinderen. Wat een isolement brengt zo'n handicap met zich mee, vooral hier!
Met Anneke blijf ik achter. Ze begint nu toch een beetje bezorgd te worden: Mambu is al veel later dan gepland. Gebeurd wel vaker, maar er kan hier van alles gebeuren. Samen maar gebeden om bescherming voor zowel hem als ons. Voor vannacht is er in elk geval 1 bewaker, maar met regen is het inbrekersweer. Dankjewel voor deze uitleg Anneke, tjonge wat voel ik me nu veilig achter de muur met prikkeldraad! Haha, jullie denken thuis dat ik zo'n held ben misschien, maar bij Anneke slaap ik altijd slecht, omdat ik elk geluidje lijk te horen! Altijd weer nachten waarin ik leer om mijn leven in Gods hand te leggen, en te vertrouwen dat Hij over me zal waken, beter dan de jongens buiten die soms in slaap vallen!
Er is geen electriciteit dus alles met de kaarsen. 10 uur nog geen Mambu. Nou, dan kruip je maar gezellig bij mij hoor, zegt Anneke. Net lig ik in bed, of er wordt op de poort geklopt: "Who there?" Anneke roept verrast: Is that you, Mambu!?" Ja hoor, Mambu had pech met de motor, en was nu doornat toch thuis gekomen! We willen net naar bed, of we horen de puppies piepen. De moeder wil ze meestal geen drinken geven, dus dan gaan ze piepen natuurlijk. Hond erbij gesleept, anders lig ik de hele nacht met piepende hondjes onder mijn raam! 't Zijn 5 heerlijke mormeltjes. Nog een uur later lig ik dan toch in mijn eigen bed, nadat ik gebeld ben vanaf het schip dat mijn cabinmate is vermist! Kun je daar weer voor wakker liggen! (Gelukkig is ze weer gevonden later die nacht.)
De volgende morgen op pad met Anneke. Naar de school waar ze de bibliotheek aan het opzetten is, en waar ook een alfabet van mij hangt ondertussen! Nooit beseft dat dat alfabet zo gebruikt zou gaan worden toen ik het voor de ward (ziekenzaal) maakte!
We gaan kleren bestellen. Voor het maken van de kerstfilm! Daarover in het volgende dagboekstukje.