update Marian/Siah en verder...
7 november dus bij Siah geweest, op de fiets. 't Was goed daar, 'k heb alleen 10 keer moeten horen dat ik de vorige keer niet op kwam dagen, en dat ze toen eten voor me hadden klaarstaan, maar nu was het te last minute. Sorry 10 x, maar de telefoon deed het niet toen, en ik kon geen maatje vinden toen om mee weg te gaan. Machiel en ik kregen samen een bord rijst met saus, die wat spicy was. Helaas was er alleen water uit de put, waar we ons niet aan durfden wagen, 't was dus wat vissen tussen de pepertjes door, en heel zuinig samen de kwart liter gedeeld die we mee hadden :-).
Toen snel naar het schip teruggefietst, want ik zou met Israel naar Marian gaan. Nog wat 'knijpsinaasappels' meegekregen, heerlijk zijn die! Als ik in NL ben blijf ik maar knijpsinaasappels eten geloof ik! (speciale manier van sinaasappels eten, leer het jullie tzt graag aan!)
Marian woont een eind buiten de stad, het laatste stuk is een enorm hobbelige weg. Daar stond ze dan, voor het huis van ex-vriend. Ze is mager geworden, al een poos last van malaria dat niet echt wil verdwijnen, zegt ze. We gaan de weg af naar het huis van haar neef en zijn vrouw. Zoals altijd weer een hoop kinderen. We zitten op de veranda een poosje te praten. Greg, haar ex, had al een poosje een andere vriendin. Dus moest zij uiteindelijk maar weg van hem. Kun je't je voorstellen, dat je vriend voor je ogen met een ander date? Durft ze zelf geen initiatief te nemen om weg te lopen, of is ze zo afhankelijk van hun hulp geweest? In elk geval mag ze nu dus wel tijdelijk bij die neef wonen. Wat denk je dat Marian zegt, na haar uitleg van Greg die al een poosje een ander heeft? "Maar ik dank God, want op het moment belt mijn vader weer geregeld, en ik mag van hem weer terug naar huis komen evt." Dat is Marian, altijd de zonnige zijde zoeken in het leven. 'Wil je dat graag, Marian, terug naar huis?' Ik heb nog in mijn hoofd dat haar stiefmoeder haar niet mag en dat haar vader haar vervloekt heeft een jaar geleden. Hoe betrouwbaar is die loyaliteit van haar vader? "Well, ik blijf liever in Monrovia, want hier kan ik mijn school afmaken, maar ik weet niet waar ik al die tijd naar toe moet, en of ik het financieel rond kan krijgen voor mijn studie. En ik moet ergens naar toe! Dus ik ben dankbaar dat er een deur open staat voor me thuis."
Mijn gedachten malen, ik weet ook niet wat ik moet doen eigenlijk.. Nog 5 weken, dan zijn wij hier weg.. Ik bedenk dat ik nog een vel stickers in mijn tas heb, die deel ik uit aan de kids. Ze kijken me wat achterdochtig aan, 1 komt er schoorvoetend dichterbij. Als ze vlakbij is, zegt een van de kinderen iets in de trant van: pas op hoor, straks geeft ze je een injectie ofzo! Met een schok trekt ze haar hand terug en kijkt me met grote schrikogen aan! Ik moest zo lachen! Ik ben dan wel van mercy ships, maar geen zuster, en ik kan niet eens injecties geven. Ik ben teacher thuis, en banger voor injecties dan jij bent hoor! De dapperste stapt dan toch maar naar me toe, en al snel zitten hoofden en handen vol met stickers. De kleinsten die echt bang voor me zijn krijgen een sticker via Marian. Dan nog is er een die denk ik van moeder het omgekeerde zwarte-pietenverhaal heeft gehoord (als je vervelend doet, komt een blanke je halen hoor! Zou dat dreigement nog een restant uit de slavernij zijn?)
Onderweg naar huis rijpt er een plannetje: wat als ik Marian in contact kan brengen met Anneke en Mambu? Dan is er in elk geval een plek waar ze naar toe kan ook als wij al weg zijn, en een contactpersoon waardoor ik contact kan blijven houden! Vervolg hiervan in het volgende stukje dagboek..