Yo-village, toch nog onderwijzersbloed i
Zaterdag zijn we eropuitgegaan, met een auto vol Nederlanders naar Yo-village. Yo-village is het dorp waar Mambu's familie woont, echt in de rimboe, letterlijk aan het eind van de weg. Eerst een stuk over de doorgaande weg, geasfalteerd met hier en daar een kuil, maar daarna ging het de zandpaden op. Liberia is zo ongelooflijk groen!! En de weg zo ongelooflijk beroerd!;-) Het regenseizoen is nu zo goed als over, maar de weg is op veel plekken helemaal ingeslepen door de waterstroompjes die de stortregens veroorzaken. Sommige plekken moesten we echt door de rivier heen rijden. Jammer als er dan ook nog een kuil in de rivier blijkt te zitten. Sta je dan, met een auto vol midden in de rivier. Maar onze landrovers zijn voor geen kleintje vervaard, onder luid gejuich kwamen we er toch weer uit! Nu en dan gingen we er dan maar even uit om het wat makkelijker te maken voor de auto en leuker voor onszelf! Elke keer kom ik er weer achter hoe heerlijk de stilte is dan. Op het schip is er altijd wel het geluid van een generator, airco e.d. Maar als je daar in de bush loopt hoor je alleen maar water sijpelen, een krekel en wat vogels.
Marion had giften gekregen, waaronder geld van buurkinderen die de afwas hadden gedaan in de buurt. Van dat geld zijn 4 grote zakken rijst gekocht, die we uit konden delen in de dorpen. Ook hadden we 2 zakken vol gebreide knuffelberen mee, gekregen van een vrouwenvereniging in Engeland, via mijn baas weer bij ons gekomen. En zakken met kinderkleren. 't Was een vervroegd sinterklaas!! Alle andere keren zijn groepen naar Yo-village geweest zonder wat mee te nemen, anders krijg je elke keer zo'n bedelsfeer. Maar nu is het toch een van de laatste keren, dus nu konden we ze echt heel erg zegenen!
Halverwege kwamen we 2 rubbertappers tegen. Geen superbaan, en aan het eind van de maand is het meestal geldnood. Op de terugweg konden we hen ook nog wat rijst geven.
In Yo-village waren we hartelijk welkom. Iedereen was thuis gebleven, maar een paar vrouwen waren aan het werk op het land, en wie thuis kon werken, liet ons zien wat voor ambacht ze deden. 'Dakpannenvlechter', mandenmaker, en de school! Ze wilden graag een school. Anneke heeft gezegd dat ze zelf moeten beginnen, en dan zal Manneka zien wat zij konden ondersteunen.
De school is gebouwd: 2 overdekte ruimtes van ongeveer 3 bij 3, muren zijn van bamboe, 4 bamboe-banken en een schoolbord. 3 meesters geven les, vrijwillig op het moment. De 2 dorpen uit de omtrek sturen ook hun kinderen, die dus een half uurtje moeten lopen om naar school te gaan. Ze zijn nu sinds september aan het lesgeven, gewoon beginnend met groep 1, ongeacht je leeftijd. Gaandeweg zal er steeds een niveau bij komen.
Ik had de avond daarvoor 'mijn' alfabet weer uitgeprint en gelamineerd, om kado te geven. Klasje zat vol met alle kinderen, en terwijl ik de platen liet zien, komt de geest van juf-zijn weer over me! Zo grappig, ik heb al bijna 1,5 jaar niet meer voor de klas gestaan, maar ineens ploppen de dingen weer boven. Ik genoot ervan te zien hoe in 2 maanden tijd kinderen het hele alfabet kennen, kunnen tellen tot honderd, in stappen van 10, en achteruit, hoe je in 3 minuten de pientere kids eruit kan pikken. Er zit echt talent in deze dorpjes ver van de 'bewoonde wereld'. Zo gaaf dat 3 mannen het initiatief hebben genomen, ook al brengt het hun zelf niet gelijk heel veel winst op! De meester is bijzonder voor afrikaanse begrippen. Geen dreigementen met stokjes, geen geschreeuw, hij is duidelijk en rechtvaardig. Krijg in een bamboeklasje met alleen een schoolbord maar eens 40 kinderen in 2 maanden zoveel aangeleerd!
Er zijn weer giften binnengekomen voor schoolgeld. Ik wil graag een deel van die giften uitgeven aan lesmateriaal voor Yo-village, en een gift aan de meesters, om ze te stimuleren vooral door te gaan! Op die manier steunen we niet 1 kind, maar de jeugd van een heel dorp!! Anneke en Mambu zullen dan de materialen kopen en weer naar daar brengen. Maar als het even kan, wil ik graag weer mee!
De nachtdiensten vul ik nu met het maken van lesmateriaal: memory van het alfabet is nu gemaakt, een poster van het menselijk lichaam is in de maak, en een tabel voor breuken. Haha, zat ik vannacht met de nightpatrol te puzzelen hoe het ook alweer zat met delen en vermenigvuldigen van breuken! We weten het weer hoor, maar hoe vaak in je leven gebruik je nou eigenlijk die kennis? En dan nog uitvinden wat het engelse woord voor breuken is... heel simpel dus: fractures. Als je een been breekt, heb je toch ook een fractuur? Nachtdiensten zijn erg productief en leerzaam tegenwoordig!
Ik stop met patienten adopteren trouwens. Blijkbaar ben ik te trouw in mijn contacten. Ook als ze naar huis gaan blijft het contact met sommigen bestaan. Ellis van 3 en Darris zijn weer terug op de ward. Ze hadden allebei brandwonden, en moesten elke week terug voor verband wisselen. Maar ik denk dat de hitte buiten niet echt bevorderlijk is. Ze gaan zweten, de wond wil niet dicht, en is gaan infecteren. Nu zitten ze allebei weer op de ward.
Ook Marian, de moeder van wie de baby in Juni is gestorven, wil ik nog een keer opzoeken. Ze belde weer, tobt nog steeds met malaria, maar blijft opgewekt doen. Echt een meid waar ik bewondering voor heb, altijd zo meelevend, vriendelijk en aardig, ondanks haar eigen zorgen die de pan uit rijzen.
En dan hebben we nog Siah, de patient van 3 jaar terug die ik weer ontmoet heb, ook daar moet ik nog steeds langs. En de tweeling, om daar een pakketje af te leveren. En Lea van Jamaica-road om verder te bespreken voor het kerstprogramma dat Manneka zal organiseren daar. En ondertussen werk ik ook nog elke dag, dus de tijd vliegt. (Schreef ik nou 6 mnd. geleden dat ik veel tijd over had, en dus maar veel zat te lezen?)
Mocht er dus de komende weken niet heel veel op de site staan, dan weten jullie dat ik sociale contacten aan het onderhouden ben aan deze kant van het water! Sorry dat ik nog niet gereageerd heb op veel mails, ik vind het heerlijk om die alledaagse nieuwtjes te lezen van thuis, en na een half jaar nog steeds niet vergeten te zijn!! 't Helpt me echt, om niet helemaal te vervreemden van thuis.