schoolgeld en veel vragen..
Woensdag kwamen Anneke en Mambu aan boord voor een dagje. In de nieuwsbrief heb ik geschreven over hun ministrie 'Manneka'. Terwijl we gezellig bijpraatten konden we ondertussen bezig zijn voor 'Manneka'. En zo komen ook de zorgen van de buurt aan bod. Verschillende oudjes uit de buurt zijn echt afhankelijk van de rijst die Manneke uitdeelt elke zaterdag. Maar als Anneke en Mambu geen geld hebben voor de rijst, is het voor de oudjes dus honger lijden. En dan de kinderen die schoolgeld was beloofd. Van verschillende kanten was support beloofd, maar het geld komt maar niet. Moeilijk, naast de mooie dingen die ook gebeuren natuurlijk! Na schooltijd komen de kinderen 's middags afterschool doen in de overdekte plek naast het huis. Kinderen die niet naar school kunnen, kunnen dan toch nog wat meepikken. En de meesten zijn erg ijverig!! Spijbelen doe je hier niet!
Ik stond op het punt te vertellen dat ik in de nieuwsbrief heb geschreven dat de giften die deze maand binnenkomen, voor het schoolgeld van de kids van manneka-bijbelclub zullen zijn. Maar aangezien ik niet wist of er giften zouden komen, besloot ik het maar voor me te houden.
Donderdag krijg ik een mailtje van mijn tfc: €350,- gestort de laatste 2 weken!!!! Wow, dat is heel bijzonder hoor, de maand is nog maar halverwege!! Ik bel Anneke, en vertel dat ik volgende week met het geld zal komen. Anneke kan altijd zo heerlijk blij reageren. Ohhh, zei ze. Echt waar? Oh, das een wonder!!! We hebben vanmiddag nog zo hard zitten bidden samen, God heeft altijd nog voorzien, maar nu zat er zoveel tegen. En nu dit bedrag! Dankjewel! Nou, nu zal ik zeker lekker slapen!
Eergisteren ben ik langs geweest. Daar stonden we allebei, met tranen in onze ogen en zo'n 500 dollar in onze handen. God is goed. Dank jullie wel, gevers, ik hoop dat jullie een klein beetje kunnen voelen wat ik voel, als ik met jullie giften aan kan komen daar.
Gisteren ging ik naar Jamaica Road, expres 's morgens, dan zijn de meeste kinderen naar school tenminste. Ik wilde namelijk gaan praten met Lea, een oudere christelijke vrouw, die een kookshopje heeft. Overdag is er bijna niemand in haar shop. Op de afrikaanse manier zouden er zo'n 30 kids kunnen zitten! Weet je wat zo mooi is? Anneke en Mambu hebben 1000 kinderbijbels gekocht, voor een paar dollar per stuk hier. Met kerst willen ze een kerstprogramma doen in de wijken bij hun in de buurt, maar nu zouden ze ook gebruik willen maken van de contacten die ik in Jamaica Road heb opgebouwd!! Stimuleert mij weer enorm om door te gaan. Lea was zeer positief, en we mogen zeker komen!!
Bij het kookshopje kwam een knulletje aanlopen. Hij heet Mohammed, en komt langs bij opa Michael, die zit naast de kookshop schoenen te repareren. Moet jij niet naar school Mohammed? Er zijn bijna geen andere kinderen op straat. No, dat is te duur. 60 dollar is not easy, you know.. Ja, ik weet het. Ik weet ook niet of ik kan helpen, ik verdien ook geen geld op het schip. Maar ik zal er over denken... Misschien ben ik dom, moet ik ze niet van alles beloven, morgen staan er weer 10. Klopt nog ook, vandaag kwam Blessing met haar zoontje Ellis terug. Zijn verband moest weer gewisseld worden, ze had een mailtje gestuurd dat ze weer een uurtje op het schip zou zijn. Blessing is denk ik 25, zorgt alleen voor haar zoontje, haar vriend is er vandoor voor de verandering. Ze moet nog 1 jaar school, dan is ze klaar. Maar de hogere groepen is nog duurder, zo'n 100 dollar. dat ga je niet verdienen met gebakken bananen verkopen!
het liefst zou ik al die mensen geen gift geven. Ik zou ze een manier willen geven om het geld zelf te verdienen. Maar ik weet echt niet hoe. In elke straat zijn er 5 naaiwinkeltjes, Elke straat heeft 10 kookshopjes, en anders lopen ze wel met eten op hun hoofd en proberen zo te verkopen. Tweedehands kleren lijken het redelijk te doen, totdat ook dat iedereen doet. De concurrentie is te groot! Ik snap zoiezo niet hoe je kunt leven van zo'n klein handeltje, met een paar cent winst. En toch krijgt een groot deel dus toch geld bij elkaar om kinderen naar school te sturen. Vaak met hulp van familieleden in Amerika of Europa, of een oom die een taxi heeft. Nu zit ik hier bijna 6 maanden, en nog snap ik de helft niet van hoe men hier leeft en overleeft..
Als iemand tips heeft, behalve gewoon je ogen dicht doen en net doen of je de nood niet ziet, ik hou me aanbevolen!
Ik heb bij Lea (zo heet die oudere christenvrouw) voor zo'n 50 liberiaanse dollars aan gebakken plakjes banaan gekocht, en die hebben we (Christa en ik) samen met Mohammed en Lea opgegeten. Een kleine hummel van 3 kwam ook net terug van school, die lustte er ook wel een paar. Mohammed heeft geen woord gezegd, alleen gegeten als een dijkwerker, en me constant met zijn grote bruine ogen aangestaard. Op mijn vraag of het lekker was, kwam er alleen een stralende grijns op zijn gezicht!! Liberia is mooi, de natuur, de mensen, maar het leven is 'not easy ohh', en voor mij vaak niet helemaal te begrijpen...
Terwijl ik zat te praten in de wachtruimte vanochtend met Blessing en Ellis, zaten er ook 3 jongens van een jaar of 20. De ene met een typische blik, was iets aan het zingen. 't Klonk als een soort marslied, was geen lied die ze hier in de kerken zingen. Je merkt aan al die mensen dat er iets anders was dan anders. terwijl ik zat te praten, hoorde ik een van de vertaalsters met hem bidden. De geest van oorlog, haat en dood verdrijven.. Even later stond hij op: oke, voor ik wegga wil ik voor jullie allemaal bidden. Bow your heads... En als een echte pastor begon hij voor ons te bidden en te zegenen... Ik wist het zeker, dit waren kindsoldaten, hun hele manier van doen straalde het uit.
Dan komen er weer een hoop vragen boven: zulke jongens zitten tussen mensen die misschien hun familie zijn verloren door zulke jongens. Nu zitten ze samen in de wachtruimte. Hij wordt getolereerd, niemand doet hatelijk, maar wat moet er in die hoofden omgaan? En... wie bekommert zich om deze jongens? Hun trauma's? Ook zij hebben geliefden verloren, zijn wellicht gedwongen om te vechten.. Hoe worden zulke jongeren weer normale burgers? En wat wordt er van een maatschappij die vol is met zulke mensen? Hopeloze situatie? Of de ideale plek waar elke kleine daad van hoop zoveel licht uitstraalt als een kaarsje in het pikkedonker?