dappere vrouwen van Liberia
Maandagochtend 8 uur, de dag van de vvf-screening!
40 vrouwen die bij de screening in maart niet meer aan de beurt kwamen, kunnen zich vandaag laten onderzoeken, en als ze 'goedgekeurd' worden, worden ze ingeroosterd voor operatie de komende 6 weken.
VVF-vrouwen, zijn vrouwen die (meestal door een gecompliceerde bevalling) vanbinnen zodanig beschadigd zijn, dat ze voortdurend urine verliezen. Gevolg: ze stinken, worden verstoten door familie, man loopt bij ze weg, niemand wil naast hen komen zitten: kortom, een leven vol afwijzing.
Vandaag dus bijna 40 van deze vrouwen op het dock bij de screeningtent. Een kleurig gezelschap. 't Is best een gezellige boel. Terwijl ze op bankjes zitten te wachten, wordt elke vrouw een lijst met vragen afgenomen door een paar verpleegsters. Daarna wordt er in de tent inwendig onderzoek gedaan door de chirurg. Is hun probleem te verhelpen, dan wordt er urine en bloed afgenomen, de dokter kijkt of verder ook gezond genoeg zijn voor een operatie, waarna ze met een afspraakkaart naar huis gaan. Deze operatie zal hun een 'nieuw' leven geven!
Mijn taak die dag is 'loopjongen' zijn. Ik loop met potjes urine en buisjes bloed van de tent naar het lab, haal spullen op, zoek mensen op, probeer water uit te delen aan de vrouwen, maar die drinken zo goed als niks. Hoe minder je drinkt, hoe minder je 'lekt' is het idee erachter. De verpleegsters drinken des te meer, 't is een stuk warmer op het dock dan in het schip!
Tijdens het doorwerken van de vragenlijst komt een stukje van hun lijden boven water. Verhalen die ze met een glimlach kunnen uitleggen, maar waarvan ik maar een klein beetje kan voorstellen hoe diep het verdriet en de pijn moet zijn.
Vrouwen die zelfs tot 6 keer toe bevallen zijn, en uiteindelijk nog geen enkel levend kind hebben, alleen gelaten door de man, buitengesloten door de gemeenschap.
Zo was daar ook die ene vrouw. In de oorlog vluchtte ze voor haar leven met man en kind de bush in. Maar het huilende kind verraadde hen. Voor haar ogen zijn man en kind vermoord, vervolgens is zij door 10 man verkracht en voor vuil achtergelaten. Sindsdien is ze 'nooit meer droog'.
Dappere vrouwen, maar wat een wonden, verdriet en pijn dragen ze achter de glimlach. Pijn en wonden die vaak niet te zien zijn voor de mensen. Maar gezien door God!
Er zijn verschillende verhalen van vrouwen, die door God zelf zijn gestuurd naar de haven. Een vrouw had zo liggen huilen, gesmeekt dat God haar weer 'droog' zou maken. In een droom kwam een man met blinkendwitte kleren naar haar toe. Hij zei: Ga naar Freeport, daar ligt een schip waar je genezen zult worden. Een andere vrouw kreeg een zelfde soort droom, met de belofte dat ze genezen zou worden binnen een jaar.
Zo kwam deze week een vrouw terug aan boord, die een jaar geleden ook geopereerd was. Op haar rug droeg ze een baby van een maand. Vvf-patienten kunnen eigenlijk alleen nog bevallen met een keizersnede. Daarom krijgen ze een 'tegoedbon' van Mercy Ships voor een gratis keizersnede in het ziekenhuis ter plaatse. Daar stond ze dan tussen de vrouwen die nu in de ward liggen, een levend getuigenis te geven, van het wonder dat God had gedaan, door Mercy Ships. Hem zij de glorie!
Er is nog ruimte in het operatieschema voor meer vrouwen om geopereerd te worden. Maar we kunnen geen vrouwen meer vinden! Terwijl er nog honderden in het land moeten zijn. Bidden jullie mee dat ze (op welke manier dan ook) zullen horen van ons, en zullen komen?