patientenzorgen
na een dag meegeweest te zijn met het eye-screeningsteam, kom ik halverwege de middag thuis. Ik ben nog niet binnen of ik word naar de opname-tent geroepen. Samuel zit daar en wil me spreken. (Wie Samuel is, zie vorige verhalen). Daar zit ik dan even later, met een Sammy die zo tegen de operatie op ziet dat hij het maar wil cancellen. Hij heeft alleen tegen zijn beste vriend vertelt van de operatie, is doodsbang dat ze hier achter zijn afwijking komen, en dat hij hier straks ook weer een buitenbeentje wordt. En bovendien: stel dat de operatie mislukt, dan is hij nog verder van huis. Phoe, daar zit ik dan! Hoe krijg ik een jonge vent van 25 weer zover dat hij een operatie ziet zitten? Geen familie om het mee te bespreken, alleen 1 vriend. En hoe ben je een week in het ziekenhuis zonder dat ze erachter komen?
Na een half uur praten en bidden samen ziet hij toch ook weer het wonder hoe alles was gelopen tot nu toe. Dat God af zal maken wat Hij begonnen is, ook in zijn geval. Hij besluit toch voor opname te gaan, met in zijn achterhoofd de wetenschap dat hij altijd morgenochtend alsnog weg kan lopen! Ik naar de kleermaker (tailorshop) om het Ibrahim te vertellen dat Sammy alsnog besloten heeft opgenomen te worden.
Ibrahim zal het uitleggen aan de baas, en tegen de rest van de collega's wordt verteld dat Sammy 'out of town' is voor een poosje. Wat een ingewikkelde zaak wordt het nu. Hoe diep zit de angst om weer gepest en buitengesloten te worden. Deze kerel heeft meer nodig dan alleen genezing van buiten!
Na het eten ga ik nog even langs bij Samuel, die wat meer vertrouwen heeft nu, en er niet meer naar uitziet dat hij weg zal lopen morgen. Daarna nog even bij baby Greg en zijn moeder Marian langs. Ze is nu ruim een maand aan boord met haar zoontje van een half jaar. Hij was geopereerd aan een tumor bij zijn nek, maar bleef na de operatie nog steeds moeilijk ademen. Het ging alleen maar minder goed met hem, de dokters weten ook niet meer wat ze nog meer kunnen doen. Samen met Ellen nurse hebben we een oproep gedaan voor alle crew om 24/7 gebed voor Greg en zijn moeder te doen. Vandaag is het de laatste dag. Ik heb de moeder 'geadopteerd' om elke dag even op bezoek te gaan. Vaak kwam Marian de afgelopen week 's avonds langs bij de receptie als ik werkte, en voor we naar bed gingen, baden we dan samen. Ik nam haar soms mee naar buiten, of naar de stad. Het is echt een vriendin/ zusje geworden deze weken. Ze is zo'n dappere meid, al die weken.
Ik ben nog geen 10 minuten weg of het medische emergency-team wordt opgeroepen naar de ziekenzaal, en even later hoor ik dat baby Greg is overleden. Ik ga met Ellen nurse even afscheid nemen, en zoek Marian op. Wat een verdriet, 21 jaar, en dan al haar 2e kindje verloren nu.
Ik vond het erg moeilijk. Waarom? Alles gaat daarna zo snel. Ze is binnen een uur vertrokken naar huis, en de volgende morgen is Greg al begraven. Ik hoop dat ze binnenkort naar het schip terugkomt, zodat we nog eens kunnen praten. En foto's van Greg kunnen geven. (In het fotoalbum staat een foto van baby Greg van de laatste week. Ik hoop er nog een te pakken te krijgen van voor de operatie, superlief ventje.
Samuel is ondertussen geopereerd, en het gaat goed met hem. Hij is dankbaar dat hij toch is gebleven, ondanks zijn grote angst!