God is goed, en oneindig trouw
Tual is een relaxed eiland. Het heeft 2 dagen geduurd voor het weekschema was geregeld. Als team konden we dus heerlijk 2 dagen naar het strand, waar we dan teamtijd hadden, samen zongen, bijbelstudie en voorbede deden, om daarna de zee in te duiken en te genieten. Kun je 't je voorstellen? Een heldere zee, lekker warm, het hele spierwitte strand met palmbomen voor jezelf. Na het zwemmen kruip je in de schaduw van de bomen op een bamboevlondertje en geniet van de ongelooflijke schoonheid van de natuur, of je gaat een eind lopen en mooie schelpen zoeken. Nu nog proberen die langs de douane te smokkelen.
Na die 2 dagen werd het toch weer ministry-time. Onze hoofdtaak was een mini-dts opzetten. Elke avond geeft er iemand les over 1 van de onderwerpen die ook behandeld zijn op de dts. Overdag kun je daarvoor voorbereiden of doen we iets anders. Verschillende keren naar een ziekenhuis gegaan, om daar voor mensen te bidden. Sommige mensen raken je wel echt diep hoor. Een vrouw die tussen alle blije moeders ligt die net bevallen zijn, maar zelf een dood babytje heeft. En dan met een verbeten gezicht zegt: I'm strong... Alsof emoties tonen fout zou zijn.
Of Orpa, die het benauwd heeft, en zoveel eenzaamheid uitstraalt.
Maar ook Opa Joseph, die doof en blind is, maar die dag naar huis mocht. Schreeuwend in zijn oor konden we communiceren. Maar die man had nog zo'n levenslust en humor, dat ik steeds in een deuk lag. Hij ging in zijn eentje naar huis. 'Ik moet maar met het vliegtuig denk ik. Dat is het makkelijkst.' Mooi mannetje.
Ook een gevangenis bezocht. 70 mannen, moslim en christen, zitten afwachtend te kijken. ik zie 1 vrouw, daar ga ik bij zitten. Watih heet ze, kan geen engels, maar ze geniet ervan dat ik een arm om haar schouders sla, en halverwege de preek zitten we knie aan knie, en hand in hand. Voor me zat een man die zich voorstelde als: Rwan, from Thailand. I kill people. Met een blik van: dat zal je nu wel afschrikken. Ik legde een hand op zijn schouder, en zei: that's no good, you know that. maf eigenlijk he? maar op zo'n moment voel ik gewoon geen veroordeling, zie ik alleen een mens die ook liefde nodig heeft. David preekte, en het was heel krachtig. 70 gevangenen zaten doodstil. Aan het eind was er de mogelijkheid dat mensen naar voren konden komen, dan zouden we voor ze bidden. David was nog niet klaar met dat te zeggen, of de eersten stonden al vooraan. Rwan was er ook bij. Ik kon voor hem bidden, (en ook hij kon een klein beetje engels). Die blik van hoop, blijdschap die uit zijn ogen straalde vergeet ik niet snel meer! Vervolgens staat Watih achter me, en verteld Rwan dat zij vrienden zijn. Kon ik nog een keer voor hen samen bidden. Dat was wel 1 van mijn mooiste momenten op Tual! Watih heeft tot het hek mijn hand vastgehouden, nog een extra knuffel, en dan moet je haar weer loslaten. Terugleggen in Gods handen, daar is ze veiliger dan in mijn hoofd.
Verder scholen bezocht, engels gegeven, daar weer mensen warm gekregen om ook naar de dts-avonden te gaan. Zondag zondagschool gedaan, bijbelverhaal verteld. Blijkt dat ze deze manier van bijbelvertellen niet kennen hier. Ze lazen altijd het bijbelgedeelte voor en bespraken het dan. De leerkracht vond het prachtig, en gaat het nu ook doen. Leuk om op die manier iets van je eigen kennis achter te kunnen laten!
Ook nog naar een dorpje bij het strand geweest, huisjes binnen geweest, gebeden met mensen. Apart om dan een vrouw te zien met een shirt met erg vriendelijk kijkende Bin Laden! 1 groepje heeft gebeden met een beroemde toverdokter uit de buurt. Hij genas mensen maar kon zijn eigen voet niet genezen. Dus hebben zij voor hem gebeden.
Een ander groepje bad voor de doofheid van een oudere man, en hij kon horen daarna!! 't Gebeurt gewoon. Zo eenvoudig, dat je 't eigenlijk nog niet kunt geloven.
De dts was elke avond, en veel mensen kwamen ook echt elke avond. Een prachtig stel tieners, die elke dag in kerk oefende met dansen. 1 van hen heeft al zijn zonden beleden, en wilde nu met zijn hele hart God dienen. Elke dag zaten ze er, elke dag kwamen ze om te helpen. 1 keer moest 1 van hen bijna zijn petje verkopen om de taxi naar de kerk te kunnen betalen, maar ze hadden het er voor over. En doordat die jongen verandert was, kwam ook zijn moeder naar de avond. Het ging over vergeving, en aan het eind kwam ze naar voren: ik moet mijn kinderen vergeving vragen, omdat ik ze altijd met harde hand heb opgevoed, en veel te weinig liefde gaf. God is aan het werk geweest, elke avond gebeurde er iets in harten van mensen. Dat maakt je wel stil.
Ik had een mooi onderwerp trouwens om les over te geven. Omdat het ook hier heel gewoon is om met elkaar naar bed te gaan voor je bent getrouwd, en de ene na de andere relatie wordt aangegaan, vonden we het belangrijk daar dus ook maar een les over te geven. Ik heb het gedaan over 'het huwelijk'!! lachen toch! voelde me niet de beste figuur om dat te doen, maar Paulus was ook niet getrouwd, dat gaf me weer wat moed ;-)Ik was die avond heel moe, dus het liep niet echt lekker voor mijn gevoel, maar ik had de aandacht van de echtparen!
Weet je , God heeft me erg laten zien dat Hij me door en door kent. Ik zat er helemaal doorheen op een dag. Voelde me gewoon niet meer geschikt om mensen te vertellen over in God geloven, om voor hen te bidden. Ik weet zelf nog zo weinig. Ben in een donkere kamer gaan zitten, en ben maar voor mezelf gaan bidden. Ik heb maar weer verteld hoe ik me voelde, en dat ik geen zin had om dit in de groep te gooien. Soms doe je het liever alleen he? Ergens wist ik wel dat God andere mensen juist gebruikt om ons te helpen. Maar van mij hoeft een ander niet te weten dat ik zwak ben.
Als God dan wilde dat ik het wel zou delen, moest hij maar iemand sturen. Als je je verstopt hebt in een kamer zonder licht aan te doen, is dat niet echt waarschijnlijk. Maar binnen een minuut doet Arjan de deur open: oh, zit jij hier. Ik zoek David. Maar gaat het goed met jou? Nou ja, dan komt het er uiteindlijk toch uit natuurlijk. Hij heeft gepraat, gebeden, en het was weer een stap bergopwaarts!
Het volgende vind ik ook niet meer toevallig. Ik weet echt heel weinig indonesisch. Maar elke keer weer loop ik tegen mensen aan die engels kunnen!
Of dat ik donderdagavond met een vrouw praat (engelse leerkracht) en beloof haar morgen te spreken. Ik geef les, en zie haar nergens. Na de les bidden we voor de mensen. Ik stap maar naar de eerste vrouw die ik zie zitten, blijkt het dezelfde vrouw te zijn, alleen herkende ik haar pas na 5 minuten praten! (mensen lijken hier op elkaar, en ik was erreg moe, misschien dat dat iets verklaard ;-)
We hebben een heel open gesprek, en ik mocht woorden spreken die haar echt bemoedigden.
Op de avond dat ik niet meer wist wat ik eigenlijk voor goeds kon doen hier, zei ik tegen de Heere: Vader, U moet het maar zeggen als ik iets moet doen, want ik weet niet meer wat ik doen moet. Er gebeurt toch niks als ik iets doe. Een teamgenoot zit voorin te bidden. Meestal komt er dan iemand naar zo iemand toe, en gaat er naast zitten om te bidden. Maar niemand ging. Na lang wachten ging ik dan maar, want ik zat er recht voor. Zachtjes fluisterend gebeden, wist ook niet meer wat ik eigenlijk bidden moest. Ben weer gaan zitten en gevraagd of God het wilde bevestigen als het goed was geweest wat ik deed. Vervolgens zit iemand anders 2 meter naast me met haar hoofd in haar schoot te bidden. Ik denk: moet ik daar ook naar toe? Heere, ik doe niks meer, als ik moet moet U het maar zeggen. 5 seconden later klopt Arjan op mijn schouder: heb jij al voor haar gebeden? Denk dat het wel goed is.
Na de les komt de eerste figuur naar me toe. 't Was goed dat je met me bad! Jouw stem klonk precies als de stem van degene die ik om vergeving moet vragen. En wat jij zei bevestigde dat het goed is, goed komt.
Soms vraag ik me af: waarom twijfelen we nog zo vaak aan God? Waarom is Hij zo vaak een God van veraf? Hij weet echt elke gedachte van ons!
Wij hebben een ongelooflijke God, die te groot is om ooit met het verstand te kunnen bevatten!
We zijn zaterdag met het vliegtuig naar Ambon gevlogen. KLein propellorvliegtuigje, en weer iets bijzonders: we vlogen samen met de gouverneur van de molukken!! We kunnen nu goud verdienen met een foto van een snurkende gouverneur, en bij aankomst hebben we een groepsfoto met hem gemaakt, en liep ik met mijn gevlekte broek gezellig met hem op naar binnen! Waar we later horen dat er nooit iemand voor de gouverneur loopt, en iedereen buigt hier als een knipmes voor de beste man. Asociale westerlingen, die hebben ook geeen greintje fatsoen of respect!
Toch wel weer een leuke bonus!
Nu zitten we nog een weekje op Ambon, en dan is de outreach ten einde. Bid maar dat ik ook de laatste dagen met dezelfde passie mag blijven werken, want ik merk dat de moeheid een beetje gaat doorwerken. Ga dit leventje, en ons geweldige team toch wel erg missen straks...