De reis naar Tual
Zo, ik ben er weer. Een heel eind terugbladeren in mijn dagboek.
We zouden om 4 uur uit bed gaan, omdat 5 uur de boot ging. 2 jongens van het kings kids team hier gingen kijken of de boot inderdaad binnen was. Net 5 emmers steenkoud water over me heengegooid, als er op de deur wordt geklopt: je mag weer naar bed, de boot komt pas om 12 uur! Fris en fruitig dan maar weer je bed in. Vervolgens rijden we dan om 1 uur weg, op naar de haven. Wauw, dat is nog een ervaring. Eerst tas aan tas in een rij door de massa wachtende mensen heen met hun dozen, tassen en kisten bagage. Dan sta je op de kade, en zie je een soort titanic-tafereel voor je!! Schijnbaar gaan er bijna 1000 man op zo'n schip. Grootte is zoiets als de Anastasis, maar daar woonde je met 400 man op! Grote pakketten worden aan touwen opgehesen en neergelaten. Mensen sjouwen met enorme pakketten, net een mierennest. Een paar jongens van hier en een paar van ons team gingen aan boord om een plekje te veroveren. We waren voorbereid op een plekje ergens onder in het schip, met in elk geval een hoop ongedierte en niet frisse lucht. Na een half uurtje waren ze weer terug. Er was een plekje veroverd. Vervolgens zijn we in kleine groepjes de mierenhoop ingedoken. tas van je voorganger vasthouden, en achter de gids aan door gangetjes, trapjes, langs een heleboel mensen en geuren. Grappig dat elk schip toch een beetje dezelfde indeling heeft. uiteindelijk beland op een van de bovenste dekken bij de receptie. Redelijk koel, ruim, en niet veel ongedierte. Alle tassen als een muurtje opgestapeld, zo krijg je je eigen domeintje. Om je heen allemaal mensen die hetzelfde doen. Je ziet een hoop mensen gelijk lekker een dutje doen, relax la!
Wij hebben met een paar gelijk op het buitendek ook maar een stukje grond in beslag genomen. 5 uur vertrekken we dan uiteindelijk!!
Tegen de avond ontdekken we een geweldige plek op het dak boven de brug. Er komen dan bij mij weer heel wat anastasis-herinneringen boven hoor! We hebben de matjes gepakt, en wat een zegen: geen benauwd hok onder in het schip, maar onder de blote sterrenhemel, met een frisse zeewind! Voor het eerst had ik het een beetje koud!!
Waakhond die ik ben, sliep ik niet echt diep, omdat er steeds mensen komen en gaan, en ja, als blanke met meer geld dan de gemiddelde hier ben je wat alerter. Ik lag het dichtst bij de tassen, petje half over mijn ogen, af en toe even wakker. Opeens zie ik 2 benen een paar meter van me vandaan, dan 2 handen die een fles water van ons pakken. Ploep, komt mijn hoofd vanonder het petje:excuse me!! 't mannetje keek wel wat verrast dat er vanonder dat petje ineens zo'n reactie kwam. Achteraf stond ik even versteld dat ik zo reageerde, maar 'k heb blijkbaar genoeg in me om met 3 zinnen die man de fles terug te laten zetten! de oude juffrouw kwam even boven geloof ik, haha. Vervolgens krijg ik dan een bang gevoel dat die vent me misschien terug wil pakken ofzo, maar er is niks gebeurd of course.
Dan, na een prachtige zonsopkomst, dolfijnen en zelfs een walvis, (allemaal kadootjes die we aan God gevraagd hadden voor op de reis. Wat is God goed voor ons. Wat voorspeld was als 1 van de pittigste nachten op outreach werd de mooiste nacht!) naderden we tegen de middag Tual.
Mensen, Tual is qua natuur paradijs!! Dit was echt mooier dan ik ooit heb gezien met eigen ogen. Eilandjes in een zee, zo blauw als je in de mooiste reisgidsfoto's ziet. stranden zo wit dat het zeer doet aan je ogen, water zo helder, ongelooflijk! Mijn camera lag beneden, en ik had geen zin een stukje te missen om die camera te halen. maar de foto's zullen het ook wel een beetje laten zien.
Op Tual aangekomen, weer in een slinger het schip af, weer focussen op de volgende plek waar we 2 weken zullen zijn. Weer andere gezichten, je komt nu duidelijk in de buurt van papua. Meer kroeshaar, andere gezichtsvormen. Tual zelf is armer dan Ambon, veel brommertjes, en verder de gele taxibusjes, die ze ook in de rest van Indonesie hebben.
Verwelkomd in het huis van de pastor, mooi huis, en lekker eten! Met de backpack op de rug naar ons nieuwe huis. In een rustige kampong, echt dorps. Geen auto's, zandweg, schoon huis, we zien het helemaal zitten! In ambon werd je vaak wakker van de auto's die toeterend langsrijden, of die een mega-muziekinstallatie hebben ingebouwd, waardoor je door de bas nog uit je bed trilt. Dat zou hier heel anders zijn, hoogstens een haan die je wakker schreewt! Matjes uitgerold, klamboe gespannen, we kunnen er weer tegen!
vervolg volgende keer.