Ambon!!
Aangekomen op het volgende eiland. Met vliegtuig dit keer, tussenlanding op Sulawesi, 's morgens vroeg geland in Ambon.
Ambon is Mooi!! groen,groen,groen, de landing is supermooi, heel laag kom je aanvliegen over het water, dat heel helder is. Volgt weer een kort verslag per dag nu, moet in een half uur de hele week opschrijven.
ERgste ervaring: ik wordt midden in de nacht wakker, en ik zie over mijn borst een zwarte schim lopen! Waar ik de hele anastasisperiode bang voor was, gebeurt hier: een kakkerlak in mijn bed, op mijn lijf!
ik slaap met nog iemand in 1 bed, die heeft me meegemaakt in een paniekaanval. Heb geschreeuwd, het beest uitgescholden, kwerd even echt wild, haha! Je moet je voorstellen dat je onder een klamboe ligt, dus ook niet gelijk uit je bed bent. Natuurlijk kregen we hem niet te pakken, en lag ik vervolgens nog een uur wakker. Ik ben dan weer zo dat ik God vraag alle kakkerlakken de kamer uit te sturen, of te doden.
Believe it or not: de volgende dag ligt er een dode kakkerlak onder het bed. Met een redelijk rustig gevoel leg ik me nu toch weer elke nacht ter ruste. Maar die kakkerlakken... snap niet goed waarom die op aarde bestaan...
Beste ervaring: bezoek aan de mental clinic.
We zijn naar een psychiatrische inrichting geweest. Er waren zo'n 10 patienten aanwezig, en een hoop verplegend personeel. 1 jonge man zat er heel verdrietig, leeg uit. De blik in zijn ogen raakte me zo, zoveel afwijzing, en hopeloosheid. David deed de inleiding, en vertelde dat God een plan heeft met mensen, dat Hij ons als Zijn kinderen wil aannemen. Dat iedereen mooi is gemaakt, dat willlen we jullie ook vertellen. Hij wees ze een voor 1 aan: you are beautiful. Die man keek hem met zo'n radeloosheid aan, en schudde hard van nee.
Ruben zat er naast met zijn arm om hem heen, en het straalde zoveel liefde en bewogenheid uit. en elke keer zei Ruben tegen hem dat hij wel waardevol was, en dat God wel van hem kon houden.
Langzaam zag je wat veranderen. Na die 2 uur was hij aan het praten, lachte zelfs. Stond met tranen in mijn ogen. Door Gods liefde door te geven, uit te delen, uit te stralen, waren we door die muur van ijs om zijn hart heengebroken. Ik ging naar hem toe,en zei: jij hebt een prachtige lach, weet je dat? Hij schudde niet meer wanhopig van nee, maar lachte me met blijde ogen aan en pakte mijn hand met een brede grijns: ja, thank you!
Eigenlijk is dat alles wat we doen hier, liefde uitstralen, bidden voor mensen, een luisterend oor zijn. Dat is de simpele manier waarop God wil dat we leven toch? Daarvoor hoeven we niet naar Indonesie, maar waarom deed ik dat thuis dan niet meer? is dat onze cultuur, dat we te koelbloedig zijn om gewoon leuke, lieve dingen te zeggen? als jullie het snappen, mag je het me schrijven. Ik vraag het me al een poosje af.
Oke, dinsdag dus naar de mental clinic en 's avonds gegeten bij een broer van Oom Samuel, een nederlandse ambonees die ons ook meeneemt naar Tual straks. Afvallen doe je niet makkelijk hier hoor!
Woensdag: Gebeden op een plaats met een groot standbeeld. Was erg goed. 's Avonds met een groep straatkinderen gegeten, was superleuk, en lekker!
Donderdag:Gebeden in een ziekenhuis voor de patienten. Ik naar de kraamafdeling. Alle vrouwen die net een keizersnee hebben gehad, zitten 4 uur later op de rand van het bed, of lopen een rondje!!
Handen op dikke buiken gelegd, kindjes voelen bewegen, echt mooi!
Vrijdag:op bezoek geweest bij de vader van Lista. Lieve vader heb je Lista! WE gaan na Tual terug naar hier, en dan mogen we komen eten met het hele team! we kunnen nog wat leren van die ambonese gastvrijheid. En van de kookkunst!!
Vandaag vrij, heerlijk!!! 24 uur varen naar Tual, tis daar nog wat armer, maar ze schijnen daar de mooiste stranden ter wereld te hebben, waar geen kip komt.
tis tijd, over een week of 3 horen jullie weer van me!
groetjes,
Ellen