hoe het was op Java,15 januari
Warempel, heb weer een avond vrij, en zit nu lekker met Willemien in het internetcafe. Onder een soort rieten matten dak, geen ramen, dus een lekker koel zeebriesje door mijn haren. We hebben 2 Nederlanders op bezoek deze week voor pastoral visit, en we zien nu weer hoe wit iedereen er uitziet bij jullie. het tafeltje waarop ik zit te typen is trouwens heel erg vettig, weet niet hoe vaak hier gesopt wordt. Oke, nu weer to the point, het verslag van Java.
Aankomst op 27 december. Paar uur moeten rijden voor we vanaf Jakarta in Bandung kwamen. Java is duidelijk armer dan Maleisie, maar nog niet zo arm als Liberia en Sierra Leone. Ongemerkt vergelijk je toch steeds. Nu ga ik ook steeds meer beseffen dat deze landen idd tot de top 3 van armste landen behoren.
In het donker kwamen we aan in Bandung, waar Julie en Ake met hun 2 kinderen wonen. Samen met nog andere stafleden, allemaal Indonesiers, vormen zij daar de ywambasis. Totaal zo'n 10 mensen. Al onze tassen werden in 1 kamer opgeslagen, alleen het nodige zouden we meenemen naar de kampung waar we in 2-tallen ondergebracht werden in gastgezinnen. Dit zijn allemaal moslims, op die kampung zijn Julie en collega's de enige christenen. Het is daar ook echt verboden de naam Jezus te noemen. Bijbels konden niet mee naar ons gastgezin. Bedoeling van deze manier van outreach is, dat er een opening zou komen voor het ywam-team om verdere relaties op te bouwen met de moslims, en zo uiteindelijk het Evangelie met hen te delen. Daarnaast ook het gebod van naastenliefde na te leven. Een tijd van veel bidden en de christenen die daar wonen bemoedigen. Op zich weten ze wel dat wij als blanke christen zijn (voor hen is elke blanke dat), maar we mogen op geen enkele manier de indruk wekken dat we hen willen beinvloeden in hun geloof.
Hele aparte ervaring. Ineens besef je hoe bijzonder het is, dat je 's avonds en 's morgens als je uit bed stapt je bijbel erbij kunt pakken. We kwamen in het donker aan. De kampung is een soort wijk met brandgangetjes, dus geen auto's.
Klopklop op de deur. Deur van slot, vertaler zei even dat we er waren, en ging met de rest van de groep verder. WE wisten in elk geval wat goedenavond en mijn naam is.... in het indonesia is, dus dat zeiden we maar tegen onze 'moeder'. Vervolgens wijst ze ons ons kamertje aan, en zegt, slamat tidur (slaap lekker). Wij lachen, je bent nog geen 20 tellen binnen en je zit in je slaapkamer! klamboe opgehangen, gebeden dat Christus' bloed ons zal beschermen tegen de geestelijke wereld hier. Tja, en daar lig je dan, kont aan kont met een teamgenoot in een huis waarvan je niet eens weet waar de wc is! Gebeden dat ik in elk geval niet midden in de nacht op zoek moest naar de kamar kicil (letterlijk: kleine kamertje). Er zat een hagedisje op de muur, gelukkig geen kakkerlak.
Ik ben niet het figuur dat snel bang is in het donker ofzo, maar nu werd ik een paar keer wakker met een heel bang gevoel over me, net of je een enge droom hebt gehad. 't Klinkt voor sommigen van julllie misschien heel raar, maar zodra ik zachtjes ging bidden, of alleen maar Jezus fluisterde zakte die spanning weg. Dit heb ik die week vaker zo meegemaakt.
5 uur 's ochtends begint de moskee met zijn oproep. Heel indringend, 't geeft gelijk weer hoe deze godsdienst hier heerst. Van 3 kanten kon je't horen.
Dan lag ik meestal nog een poosje te slapen, maar in huis begon dan de levendigheid al. Meestal stonden we voor half 7 buiten. Heel leuk onderdeel komt er dan: jezelf wassen in de publieke douche!
Gaat als volgt:
Met onze tas met wikkelrok en toilettas lopen we door de brandgangetjes. Hier geen tuinen, alleen soort kleine veranda. Dus overal loop je kinderen en mensen tegen het lijf. Salamat Pagi is dan de groet. Kids willen een high 5 van je, of een hand. Later die weken kun je ook nog vragen apa gabar( hoe gaat het?) Zigzag door de wijk kom je bij een paadje met soort treden naar beneden. Oh, en dat is moooi!! Kijk je tussen van die grote klapperboombladeren door zo op de rijstvelden aan de andere kant van de heuvel. Onderaan het paadje is een soort stenen plaats met een vierkant huisje zonder dak. De muren komen niet hoger dan je schouder. De ene kant van het huisje is de ingang voor de vrouwen, de andere voor de mannen. Dankzij de golfplaten die er boven gemaakt zijn, is het in elk geval nog een beetje afgesloten voor pottenkijkers vanaf boven. En dan begint het feest! er zijn op kniehoogte 2 pijpjes met een stok erin. Haal je de stok eruit, begint het water te stromen. Je trekt de wikkelrok aan onder je oksels, en trekt je kleren daaronder uit. Vervolgens op je hurken bij het pijpje, en dan moet je op de een of andere manier jezelf wassen onder je wikkelrok. Zolang je op je hurken zit ben je in elk geval voor de mannen niet zo zichtbaar. MAar lange mannen staan zo naast je, die kunnen als ze willen zo over het muurtje kijken natuurlijk! ERg leuk hoe iedereen loopt te modderen ongezien zijn/haar kleren weer aan te trekken. Maar het uitzicht en de lol maken dat allemaal goed.
Tot slot nog het w.c.bezoek, dan is dit verhaal weer meer dan lang genoeg.
De wc is zo'n franse hurktoilet zeg maar. Naast die wc is echter een grote bak met water, met een soort maatbeker erin. Je doet wat je moet doen daar, pakt het emmertje en wast jezelf schoon met je linkerhand. No toiletpaper, my dear people! Vervolgens was je je handen met de zeep die er ligt, en dan spoel je net zolang emmertjes water door de pot tot die er weer schoon uitziet! Bij Julie thuis was er ook een wc met toiletpapier, maar gezien de diaree die veel mensen kregen, was het daar een ware file.
Hierna nog een verhaal over wat we allemaal gedaan hebben in praktische zin. 'k Vraag me elke keer weer af wie het volhoudt om tot de laatste zin te lezen!
tot de volgende story maar weer.
Mensen houden hier enorm van brommers/motors. Je stapt hier ook gerust met 4 personen op de scooter. 1 kind tussen je benen, en 1 tussen 2 volwassenen in. Ik heb ook al een moeder met kind onder haar arm op de brommer langs zien rijden door de hoofdstraat!