abla, Julian, Maria en Lamatou

Abla, het meisje met de trieste ogen waar ik over schreef. Voor en na de operatie. Voor ze wegging heb ik haar echt zien lachen. Op de laatste foto zie je dat ook! Ze is ondertussen alweer naar huis vertrokken.

'k vond van Julien ook een voor- en na- de operatie-foto. En Maria, onze Nigeriaanse Queen! Zij is zo'n mooi mens! Ze is voor de 2e keer hier, ik ken haar nog van maart-april. Vrijwel altijd netjes gekleed, op de enkele keer na dat ze in haar pyjama rondloopt. Ik krijg altijd een omhelzing, met een hartelijk: you are welcome! Het Hosp. center is haar thuis aan het worden. Spreekt Mama Maria, dan kan niemand tegenspreken! Ze heeft de autoriteit en respect die een oudere vrouw toekomt! Zij is de vrouw die meer dan 12 jaar deze tumor had. Familie wilde haar het liefst in huis verstoppen, maar Maria ging gewoon naar de kerk. En daar danste ze net zo hard als de anderen om God te loven! 'De mensen begrepen niet waarom ik toch bleef zingen en God danken, met zo'n tumor. Maar ik wist dat God me niet vergeten was, en dat Hij het onmogelijke kon doen.... (en met een twinkeling in haar ogen vervolgt ze:) nu begrijpen ze het, want nu zien ze dat God me inderdaad heeft genezen!

Dan tot slot ook nog maar een foto van Lamatu, het meisje dat alleen maar Bariba verstaat. Ik schreef een paar weken terug over haar. Door een epilepsie-aanval met haar gezicht in het vuur was gevallen. Deze foto is voor of tussen 2 operaties in. Ik begreep dat ze nu een nieuw ooglid hebben gemaakt, en de oogkas voorbereiden om er een kunstoog in te doen.

Stuk voor stuk extremere gevallen. Niet alle patienten zijn zoals hen gelukkig, elk heeft zijn eigen verhaal. Maar door de taalbarriere mis ik de meeste achtergronden. Wat ik wel zie is ogen die veranderen tussen aankomst en vertrek.