eerste week september

foto's van september, het programma dat in mijn hoofd zat begint steeds meer vorm te krijgen.

Ulrich, net een hondje die de hele tijd achter me aanloopt. Achter hem loopt meestal zijn kleine broertje Alec, die me stug Yovo blijft noemen. Voor de anderen ben ik Tata Ellen, klinkt erg lief en gezellig!

Theofil, een tiener die hier net zolang zit als ik, nooit naar school ging, en als hij me ziet, vraagt: Matthematic? Hij vindt het geweldig!

manger, etenstijd. De oranje substantie is casave met een saus die volgens mij vooral uit palmolie bestaat. Groente eten ze bijna niet, ui en peper is volgens mij het enige. Maar 't is wel lekker, de vis erbij ook wel. Als het kip is, moet ik mijn kaken flink trainen, want kip is zo taai als wat! Ze noemen het niet voor niks 'fietskip', die beesten zijn zo pezig als een getrainde wielrenner ;-), ze hebben heel wat meer beweging dan die zachte kipfiletjes in de koeling van onze supermarkten.

Maria is een patient die ik in april ook al heb ontmoet. Als oudere vrouw heeft ze de autoriteit om te spreken, wat ze dan ook zeker doet, maar in haar hart is het een enorme schat. 18 jaar lang had ze een tumor onder haar kin die op den duur heel haar gebit en tong naar buiten duwde. Ze liep meestal met een doek ervoor. Maar mensen, inclusief familie wilden dat ze het huis niet meer verliet, uit schaamte voor haar. Maar Maria bleef hopen en bidden, want ze dient een God die het onmogelijke kan! Daar is nu Maria, via een amerikaan die in haar kerk in Nigeria op bezoek was. Hij kende Mercy Ships, en via haar voorganger is ze bij ons terechtgekomen. Zondagmiddag ontmoette ze Sunday, een man die 20 jaar met een tumor aan de zijkant van zijn gezicht had geleefd. De tumor groeide met het jaar, en nu, na 20 jaar is die tumor weg. Een man van rond de 60 die zich sinds zijn operatie bijna alleen maar dansend door het centrum verplaatst! Die 2 mensen met hun vrouw en zus samen hun getuigenis aan elkaar te horen vertellen, geeft je een vreugde die ik niet kan beschrijven. Daar kan voor mij geloof ik toch geen eigen huisje in Nederland meer tegenop... 

Terwijl de moeders hun naam leren schrijven, liggen de babies op het matras te slapen. Regelmatig moet er een de klas uit om broek te verschonen. Borst geven terwijl je schrijft is ook niet zo handig. Zo zit ik dan met een baby op mijn arm les te geven. Wilson, de man op de foto, is een geweldige steun en hulp. Hij heeft echt feeling voor het lesgeven, en geniet er minstens net zo van als ikzelf. In Togo heeft hij een alfabetiseringsproject gecoordineerd voor een franse organisatie, dus ik kan een hoop van hem leren!