wie mooi wil zijn moet pijn lijden..

Wat was ik mijn haar toch zat! Of het door het water of de lariam komt weet ik niet, maar er is niks mee te beginnen, zo slap. Elke keer laat ik er weer wat meer afknippen, maar dat helpt ook niet echt. 

In die stemming kom ik Jannette (vriendin uit Sierra Leone) tegen. Ze had haar haar weer opnieuw in laten vlechten, zag er weer schitterend uit! Dit keer een staart eraan geplakt met prachtige pijpenkrullen. 'Zal ik ook es een african style proberen?', zeg ik, meer uit gein dan gemeend. Maar even later was de afspraak toch gemaakt, en donderdag is de 'kapster' geweest.

Vlak voor ze aankwam rees grote twijfel in me op. Waar was ik aan begonnen? Ik ben hier nog geen blanke tegengekomen waarbij ik ingevlochten haar echt leuk vond staan. Zit ik daar straks voor 2 uur pijn te lijden, om een paar weken voor schut te lopen!

Maar wie A zegt moet B zeggen ook, en ach, dan hebben we dat ook weer es gedaan. De kapster kwam gewapend met 2 pakken nephaar en haar broertje als assistent aan boord. Gelukkig konden we de kapsalon aan boord gebruiken, want als je het ergens anders doet komt iedereen kijken.

Ik heb daar van 5 tot 9 's avonds gezeten! 4 uur mijn hoofd in allerlei bochten gebogen, non stop aan mijn haar getrokken, en toen had ik een hoofd met 2 keer zoveel en 2 keer zolang haar! Ik kende mezelf niet meer als ik in de spiegel keek. En wonder boven wonder: 90% van de bemanning vond het goed staan! Ik was er eerlijk gezegd zelf ook niet ontevreden over! Het zat wel strak, maar ik heb heerlijk geslapen zonder paracetamol, volgens de afrikanen is dat soms nodig. Maar dat was mij toch te gek, pillen slikken om mooi te zijn.. 

Na 2 dagen zat het eigenlijk zo gewoon, dat ik het pas weer besefte als mensen me langer aankeken dan normaal. Geregeld groetten ze me wat glazig, tot ik mijn mond opentrok, en ik de 'oude bekende' receptionist bleek te zijn! Aan aandacht in elk geval geen gebrek. 

Gisternacht (Ik had nachtdienst) kreeg ik ineens ontzettende jeuk op mijn hoofd! Geweldig dat ze me allemaal mooi vonden nu, maar ik had toch geen zin om gek te worden van mijn schoonheid hoor. Mopperdemopper weer, eind van het liedje was, dat ik de onderste vlechtjes eruit peuterde voor ik mijn bed in kroop.

Halverwege de ochtend wakker gebeld: Marian (de moeder van de overleden baby Greg) was langs gekomen, ze wilde me graag spreken. Met een ingevlochten hoofd op 1 stukje na, naar de ward. Marian wilde wel helpen de vlechten uit te halen. Dus ik op de grond, en 2 vrouwen aan het lospeuteren. De bos haar op mijn schoot groeide gestaag, en het voelde met de minuut plezieriger aan mijn hoofd!

Toen het werk geklaard was, met een enorm plofhoofd naar ward C gegaan, waar op het moment mijn ward-vriendjes zitten. Die hadden lol, dat snap je. Met mijn bos nephaar als pruik op hun hoofd samen op de foto. Ellis, Darus, Joshua en UJay, 4 jongens met veel humor. Ik ben na een uurtje mijn bed weer ingerold, en voor ik 's avonds weer de eetzaal opliep heb ik alle krullen eruit gewassen. Op de vraag waarom ik zo snel alles eruit heb gehaald, is mijn antwoord nu maar: I don't want my beauty to make me crazy! En: Verandering van spijs doet eten: ik ben weer even blij met mijn stijle, slappe haar! (de komende weken tenminste ;-))